| Mehmet Akif?in Neyzenli?i ve Neyzen Tevfik  Neyzen Tevfik daha 19'undayken, 1898'de, babas? medrese ö?renimi için, sonradan ?eyhülislâm olacak olan Musa Kâz?m Efendi'nin yan?na, ?stanbul'a gönderir onu. Musa Kâz?m Efendi, onu, Fatih'teki Fethiye Medresesi'ne yerle?tirir. Ama Neyzen Tevfik, medrese e?itimi ve ortam? ile ba?da?maz. Zaman?n? daha çok Galata ve Yenikap? Mevlevihaneleri'nde geçirir. Bu arada Mehmet Akif Ersoy'la tan???r. Akif, dönemin seçkin müzisyen ve edebiyatç?lar? ile tan??mas?n? sa?lar. 1901 y?l?nda, medrese giyimi olan cübbe ve ?alvar yerine Akif'in verdi?i setre pantolonu giymesi, ak?amlar? medrese d???nda kalmas? ileri-geri konu?malara yol aç?nca, Fethiye Medresesi'nden ayr?l?r ve Fatih'te ?ekerci Han?'nda tuttu?u bir odada ya?amaya ba?lar. Daha sonra da Çukurçe?me'deki Ali Bey Han?'na yerle?ir. ÂK?F sayesinde Neyzen Tevfik, Ahmet Mithat Efendi, Muallim Naci, ?air ?eyh Vasfi gibi edebiyatç?larla tan??t?. Mehmet Akif'le dostlu?u süren Neyzen, Mehmet Akif'e ney ö?retti; Mehmet Akif de Neyzen'e Arapça, Farsça ve Frans?zca ö?retti. Neyzen Tevfik'in yeni ya?am?, gönlüncedir. Giderek geni?leyen bir "tan?d?k alan?" vard?r. Dönemin önde gelen ailelerince kö?k, yal? ve konaklar?na ça?r?lan, dahas? saray çevresine bile sokulan bir neyzendir art?k. Tan??t??? ve be?enisini kazand??? ki?iler aras?nda Sultan V. Mehmet Re?at, Hidiv Abbas Hilmi Pa?a, Sadrazam Sait Halim Pa?a, karde?i Abbas Halim Pa?a, II. Abdülhamit'in k?z? Zekiye Sultan, damad? Gazi Osman Pa?a'n?n o?lu Nurettin Bey... an?labilir. 1928 y?l?nda Dresden Opera Müdürü Kurt Schtringler ile tan???r. Ney çal???na hayran kalan Neyzen Tevfik'i yücelten sözler söyler. Ayn? y?l, eski dostu Mehmet Akif'i görmek için M?s?r'a gider. Bir y?la yak?n bir süre yan?nda kal?r. Neyzen Tevfik, 1898 y?l?nda henüz 19 ya??ndayken ?stanbul?a geldi?i günlerde tan???p dost oldu?u ve çok iyili?ini gördü?ü Mehmed Akif?i bile a??r bir biçimde hicvetmekten çekinmemi?ti. Akif de ?Dervi? Ahmed? adl? manzumesinde sarho? dostunu ?3400. tövbesinden istifas? münasebetiyle? sarakaya alm??t?r. Midhat Cemal Kuntay, ÂK?F??N Fatih?teki ?ekerci Han??na gidip geldi?ini orada Neyzen Tevfik?ten ney me?ketti?ini yazar. Mutad oldu?u üzere me?ke Sâlim Bey?in me?hur hicaz pe?revi ile ba?layan genç Âkif, Midhat Cemâle ?parmaklar?n sâr?aya tutulmu? gibi neyin deliklerinde büküldü?ü? Hicaz pe?revini bir türlü istedi?i gibi ç?karamad???n? anlatm??t?r. Bir ara ney üflemekten vazgeçer gibi olur ancak ba?ar?s?zl??? gururuna yediremedi?i için ?srarla üzerine gider. Hatta bir süre sonra hiç ü?enmeden Neyzen Tevfik?in ta??nd??? Çukurçe?me?deki Ali Bey?in Han??na her sabah gitmeyi göze al?r. Akif?in neyde ne kadar ilerledi?ini bilmiyoruz; hemen bütün kaynaklarda onun zaman zaman n?sfiye akordlu neyini üfledi?inden söz edilmektedir. Midhat Cemal bazen ümitsizli?e kap?lsa da, onun sonunda neyi ö?rendi?ini ve Sâlim Bey?in Hicaz Pe?revi?ni de?il, bir çok zor parçay? çalabilir hale geldi?ini, hatta Devr-i kebir usulünü vurmay? bile ö?rendi?ini yazmaktad?r. Bununla beraber Akif?in neyzenlikte iddias? yoktu. Yeterince çal???p belli bir noktaya gelemedi?i için üzüldü?ünü ve bir gün ?erif Muhiddin?e ?Aziz Dede olacak de?ildim ya! Ancak çal??sayd?m bugün kendimi bir kö?ede avuturdum!? dedi?ini yine Midhat Cemal naklediyor.  Dostu E?ref Edip Akif ve Neyzen?in dostlu?unu anlat?rken ?öyle der: Mütareke zaman?nda idi. Bir gün Sebilürre?ad idarehanesinde üstadla oturuyorduk. Neyzen Tevfik ç?kageldi. Üstba? peri?an, selâm, vererek içeri girdi. ?öyle bir tarafa y?k?ld?. Çok sarho?tu. Biraz geçtikten sonra rak? dolu matradan birkaç yudum ald?. Fakat art?k i?ba haline gelmi?, bir yudum bile içecek hali kalmam??t?. Biraz sonra matradaki rak?dan avucuna bo?altt?. Kolonya gibi yüzüne, gözüne, ba??na, saçlar?na içirmeye sava?t?. Nihayet neyini alarak üstad?n oturdu?u koltu?un önünde, üstad?n dizi dibinde yere oturdu, üflemeye ba?lad?. O halde muhrik bir taksim yapt?. Bakt?k, üstad?n gözlerinden sessiz sessiz ya?lar dökülüyordu. Neyzen bunu görünce Neyi b?rakt?, üstad?n boynuna sar?ld?. Sakal?ndan, yanaklar?ndan öpmeye ba?lad?. Öptü, öptü... Biz bu manzara kar??s?nda mebhut kald?k. Üstad neye a?lad?? Neyin hazin sesine mi? Neyzen?in bu haline mi? Art?k ne bizim sormam?za lüzum vard?, ne onun söylemesine! ?imdi ne vakit Neyzen?i görsem bu levha hat?r?ma gelir. Ney sevgisini nedense ?iirlerine pek aksettirmeyen âkif, sadece Kör Neyzen ?iirinde ney üfleyerek dilenen bir körün hazin maceras?n? anlatm??t?r. KÖR NEYZEN Elinde, nevha-i mâtem kadar ac?kl? sadâ Veren, bir eski kam??; koltu?unda bir yedici; ?u kör dilenci, bakard?m, olunca nâle-serâ, Durup da merhameten dinleyen gelip gidici, Önünde boynunu bükmü? zavall? ke?külüne, Atard? be? para, onluk de?ilse bâri yine. K?r?k saz?yla ederken zaman zaman feryâd, Gelirdi gû?una onluklar?n tanîniyle Birer nevâ-y? be?âret, birer peyâm-? vedâd; Birer sadâ ki; Neyin sîne-çâk enîniyle Kar??may?p, yal?n?z dem tutard? sanki ona! Bu ses, bu manzara gâyet hazin gelirdi bana. Muhîti hep mütevâlî leyâl-i dûrâ-dûr... Sabâh yok onun âfâk-? târ-? ömrü için! Yüzünde hande-i ümmîdi and?nr bir nûr Görülmüyor! O mükedder, elîm çehre bütün Kesîf bir bulut alt?nda perde pû?-i melâl... Geçen zaman? karanl?k, karanl?k istikbâl! Nas?l hakîkat-i yeldâ? Hayât? git ona sor: Bulur nazarlar? dünyây? perde perde zalâm! Belây? görmüyor amma bütün belâ görüyor, Bu kâinat-? sefâlette eyledikçe devam. Arar bulundu?u yeldâ y? bî-tenâhîde Zavall?, bir ç?kacak yol sabâh-? ümmîde! Görür ?edâid-i eyyâma kar?? dû?unda, Siper vazîfesini lîme lîme bir abac?k. Fakat o sütre-i bîtâb? her hurû?unda, Açar da dest-i inâd?yle rüzgâr art?k, Körün sak?nd??? üryan vücûdu meydâna Ç?kar, gö?üs gerer emvâc-? berf ü bârâna! Geçende çar?? içinden ç?k?nca bakt?m ki: Çamurlu ta?lara yaslanm?? inliyor sâil. Has?rd? ?iltesi alt?nda hem de pek eski, ?ad?rvan olmasa üstünde yoktu bir hâil. Duyulmuyordu uzaktan neyin de ?imdi sesi, Yak?ndan ancak i?ittim o vâpesin nefesi! O kendi kendine üfler mi yoksa inler mi? Ne dinleyen, ne duyan var... Bak?p geçer herkes. Mezardan akseden âvâz? kimse dinler mi? Zavall?, ölme?e bak, nâle-i tezallümü kes! Fakat durun... Yine ke?külde bir tanîn-i medîd Duyuldu... Âh ne nâzendedir sürûd-i ümîd! ?ad?rvan?n, körü alt?nda sakl?yan, saça?? Delinmemi? mi? Buluttan co?up gelen ya?mur, O sakbeden uzan?p bir sicim gibi a?a??, Zavall? ke?külü bakt?m yava?ça kamç?l?yor, Duyunca kör, bunu bir cû?-i merhamet sand?, Uzand? ke?küle, heyhât, i?te aldand?: Morarm?? elleri bo? ç?kt?, sâde ?sland?! | 
